Ölmek istiyorum
Evde sürekli inkar edilen belli bir evlat ayrımcılığı var. Bu ailede yaşarken hiç bir bok olmayacağımı çok iyi biliyorum. Benden bir hayat çaldılar. Aklıma ilk gelen korona dönemi yapılan online sınavlar herkes kopya çekerken ailem kopya çekmeden bilmediğim konulardan 1.olmamı bekliyordu bu benim için imkansızdı gerçekten çok çabaladım ama 1.olamıyordum bu sınavlar her hafta cuma olurdu ve ben her cuma aç kalırdım bazen bu açlıklar günler sürüyordu belli bir süre sonra panik atak başladı sınav esnasında kendimi parçalıyor nefes alamıyordum sonuçmu sadece kendimi acındırıyormuşum belli bir süre sonra düzenli iyi yapmaya başladığımda eskisi kadar detaylı bakmıyorlardı sonra bir sınav kötü geldi bende yalan söyledim devamıda geldi öğrendiklerinde suçlu ben oldum annem sadece kendini düşünürdü beni dışlayan ve zorbalayan kişilerle arkadaş olamam için zorlardı onlarla kavga edince kendisi arkadaşlarını kaybettiği için ben suçlu olmuştum her şey yine üst üste gelmişti bende sağ bacağımın diz kapağının üstüne bana bakan bir göz çizmiştim iğneyle haqla izi silikte olsa duruyor ve hiç pişman değilim çünkü her oraya baktığımda onların hiç bir zaman değişmeyeceğini anlıyorum. Ablamlar yalan sötler suç bana kalır dövülürüm ağlarım bana küdredilir ve onlar kendi aralında beni zorbalarlar ve gülerler her zaman böyle oldu ve olcak biliyorum onlara verilmeyen şanslar bana verilince kıskanırlar ve şansı benden almaya çalışırlar 16 yaşındayım fakat uğraştığım tek şey telefonum ve bu benim suçummuş bemce aksi çünkü satranç yarışmasına katılmam için velimin onayı gerekiyordu gereksiz gördü dansla ilgileniyordum gereksiz gördü gitar çalmak kitap okumak fotoraf çekmek istedim ama sonuç aynı bana ders çalış dediler odamdaki masayı hiç ders çalışmak için kullanmadım hatta direkt kullanmadım ablam ders çalışırdı ben çalışacağımda eşyalarımı koymama kızılırdı geçtiğimiz sınav haftası çantam yanımda diye sırf dayak yedim saçma ama tek neden bu. Başarılı değilim hevesimde yok artık bunu hep yüzüme vurcaklar bunu bana ilkokul terk yada üniversiteyi 8 yılda zor bitiren biri söyliyince koyuyor ama. Güzelmiyim bilmem ama bence çirkinim kim ne derse desin bu böyle olcak ailem bana bunu öğretti ot çekmiş gibi göz altlarım trans gibi sesim zenci gibi esmer tenim varmış herkese gülmek yakışırken niye bana yakışmadı dışarda duyduğum iltifatları eve söylediğimde küsenirim çünkü ben öyle değilim 54 kiloyum ama şişmanım öyle diyorlar makyaj yapmama laf ediyorlar sanki kendileri yüzünden yapmıyırmuşum gibi ağzının içinden konuşma diyorlar sanki sesimi kendileri kısmamış gibi uzun uzundüşümdüm yaşamak için sebebim yok bu ailede bir geleceğim yok hastalandığımda bakanım yok hasta olduğum için küfredenim var. Sık sık kalbim ağrır sorun yok alıştım ama her smylediğimde önemsiz olduğu doktorun hiç bir şey yapamayacağını söylediler ama ablamın kalbi sırf bir gece ağrıdı diye direlt randevu aldılar bahsettiğim ağrılar basit değildi nefesimin bu yüzden kaç kere kesildiğini bilirim. Eğer biri bana orospu dese ailem hiç düşünmeden kabul eder çünkü bana inanmazlar daha önce inanmadıkları gibi dertli olduğumda bazen konuşmamı isterler artık susuyorum çünkü bir sonrakinde bana onu koz olarak kullancaklarını biliyorum. Geçen gün beni üzerimde emaneten duran havluyla yatak odasından çınarmaya çalıştı kolumdan zorla neymiş ablam orda oturamıyormuş. Tacize uğradığımı söylediğimde uğramasaydın dedi ben artık ümidi kestim sadece yağmuru bekliyorum bitmesi için bunları kimseye anlatmadım yalnız kaldım hep sadece anlatmak istedim yoruldum.